En sevdiğim sahneye geldik. Yoruldum ben koşturulmaktan. Ön yargılarımı kaybettim. Geride yargılarımı kaybedeceğimden de korkuyorum. Endişeler dolu bir dünya! Geriye dönüp bakıyorum. Her şeyden uzaklaşmak istiyorum Sonra sıkılıyorum. Baskınlar… İçimin dağı taşı seller olup akıyor. Oluk oluk akıp taşıyorum. Kendimi de yitiriyorum. Tüm sevdiklerimi yitirdiğim gibi… Geriye bıraktığım masum bir çift göz… Mırıltılarını duyabiliyorum. Pamuk gibi tüyleriyle mis kokusu… Sarıldığında ne de mutlu hissederdim. Sarıldığımda mutlu hissettiklerim… Neden dünyada her şey mümkünmüş gibi sarılıyorsunuz bana? Kandırıyorsunuz sevdiklerinizi. Uzaklaştım sizden,evet! Sonra baktım yükseklerden, sevdiceğime baktım. Şu güzellik dizinine baktım. Evime, çocukluğuma baktım. Acımadan başka bir şey hissedemedim. Kendime sıkı sıkı sarıldım. Sevdiceğimi gözledim. Uzaklaştıkça özledim. İnsancıklarıma döndüm. Hepsini teker teker öptüm. Gözlerine tek tek baktım asla onlar olamayacaktım. Onlar da ben… Ben olamamanın önemi var mıydı ki? Onlarsız hayat benim için ne anlam ifade ediyordu? Beni yitirmelerinin bir değeri var mıydı? Bu sorulardan geçelim çünkü benim insancıklarım ben gibi yaşamı pek sever. Rahatlığına doyamazlar. Sormazlar, soruşturmazlar. Ben de kızamam onlara. Pek şeyler başarmışlardır acılarından. Bakışları yorgundur, kızarak kıyamam ki onlara. Ama ben başaramadığımda onları izlerim. Acımdan yerimde duramam. İnsanların bana nasıl olmam gerektiğini zaten evvelden beri biliyormuşçasına davrandıklarında kimselere katlanamam. Kararır başım, sevdiceğimden kara bulutlarını alırım. Fırtınalarımda boğulurum. Sağ çıkmak istemem ki! Acıdan geçmeyen kalp, atmış sayamaz kendini. Fazlası azı yoktur. İnsancıklarım beni önemsemez, hor görür. Neyi iyi yaptığımı da bilemez hale gelirim. Bana kendimi unuttururlar! Biricik kendim varım zaten katlanmak zorunda olduğum! Onu da elimden alıyorlar. Şuncacık yıllarım başkalarına kendimi layık görüp görmemekle sürüp geçemez. Hep bunun savaşını verdim. Önemli,yararlı olmak nedir? İnsancıklar, ezip geçtiğinde mi mutlu olur sadece? Ben hiç mutlu olabilecek miyim?
Acıdan başka bir şey yok bu dünyada. Tek gerçek hissettiren de o! Yaşamın özü! Varlığı yokluğu kadar beter. Acı çektiğim kadar yaşadım şu dünyada.
Öz saygım,benliğim… İçinden çıkılmaz şu ikilinin!
(Goethe okusaydı eminim yazdıklarımla gurur duyardı. Aşağıya bıraktığım şarkı da bir o kadar anlamlı. Okurken dinlemenizi tavsiye ederim.)
Bir Cevap Yazın